Massteron
„Second In The Spheres” (2026)
ATMF
Niedawno, a właściwie to chwilę wcześniej, wyskoczył recenzowany tutaj zespół ze swoim pierwszym pełnym albumem. No i jest to konkretny strzał walący od początku do końca. Wspomnę jeszcze, że tego wydawnictwa nie poprzedziły żadne demówki, EP-ki, splity czy jakiekolwiek mniejsze materiały. Nie było zatem zabawy poprzedzającej debiut, tylko od razu Massteron wjechał na pełnym gazie. Tylko z czym wyskoczył ten band?
Pod względem muzycznym jest to black/death metal z końca lat 90. Wytwórnia anonsuje ten materiał jako inspirowany m.in. Inquisition, Aura Noir i wczesnym Azarath. Tylko czy te porównania są trafne? Jak dla mnie to akurat sprawa dyskusyjna. Natomiast to, co według mnie dyskusji nie podlega to autentyczność i wysoki poziom dzikości zawarty na tej płycie.
Ten krążek wyróżnia się na pewno tym, że został nagrany na żywo w studiu. Czyli zespół nie poszedł w stronę niekończących się powtórzeń i dogrywek miliona innych ścieżek. Rezultatem jest materiał, na którym uchwycono żywiołowość tria i jest on prawie jak płyta koncertowa, tyle że bez publiczności. Co prawda materiał przeszedł jeszcze późniejszy miks i mastering. Mimo to domyślam się, że te zabiegi miały na celu raczej ustawienie odpowiedniej głośności instrumentów i wokalu oraz dodanie lekkiego szlifu niż wypolerowanie muzyki na błysk. Zapewne też w późniejszej fazie dograne zostały solówki, bo słychać pod partiami solowymi gitarę rytmiczną. A jak jedna osoba w zespole obsługuje wokal i gitarę, to wiadomo, że się nie rozdwoi w zadaniach, grając na żywo. Stąd drobne dogrywki także musiały mieć miejsce.

Takie podejście do własnej muzyki wyszło Massteron akurat na dobre. Nie każdy band może się czymś takim poszczycić. Czasami bywa, że niektóre grupy chcą brzmieć oldschoolowo, lecz wypada to mizernie. Tutaj jest odwrotnie i już rozpoczynający płytę „Voice Of Fire” ekspresowo wywala pozerów do najbliższych ognistych czeluści. Tnące riffy, bas mający swój „dół” i perkusja prosto z dziczy napędzają cały materiał. Dodając do tego pełen jadu i wściekłości wokal, całość po prostu rozwala. Niemniej nie ma się do czynienia przez cały czas z bezmyślną nawalanką. Każdy z kawałków ma własną dynamikę i w każdym sporo się również dzieje. Massteron potrafi zmieniać tempa, zapodać ciekawe motywy i dodać niekiedy thrashowego posmaku co sprawia, że te ponad 38 minut mija bardzo szybko.
Wszystkie utwory, pomimo tego, że zostały nagrane na żywo, są przemyślane i to słychać. Nie ma mowy o przypadkowości i nieudolności, co świadczy o tym, że trio instrumenty ma opanowane i do tego wie, jak ma brzmieć ich muzyka. Poza tym zespół dobrze czuje się też w dłuższych kompozycjach jak zamykający krążek „Omnispherous Majesty”. To idealne podsumowanie płyty pokazujące, że Massteron ma dużo do zaoferowania. Przy okazji, w pewnych momentach partie wokalne kojarzą mi się z tym, co Attila Csihar zrobił na debiucie wiadomo kogo. Poza tym te ponad 11 minut przelatuje błyskawicznie, co jest dobrym znakiem. Nie ma nic gorszego niż nieudolny kolos ciągnący się jak ślimak, który akurat ma gorszą formę.
Jeśli ktoś szuka autentyczności i pierwotnej dzikości w black i death metalu to ta płyta powinna dudnić w głośnikach. Jest to na pewno pozycja godna uwagi i w mojej subiektywnej opinii nie powinno jej się ignorować. Zespół mocno zaznaczył swoją obecność na scenie pierwszym krążkiem. Wszystko jest na swoim miejscu i nie ma słabych punktów. Pozostaje zachęcić do sięgnięcia po niego i rzucić się w wir pełnego furii metalu.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High
