Whiplash
„Roar” (2026)
Time To Kill Records
Najnowszy krążek legendy speed i thrash metalu już niebawem stanie się faktem. Czego zatem można spodziewać się po tym wydawnictwie? Mogę śmiało stwierdzić, że ekipa z New Jersey trzyma się świetnie i zapodaje wysokiej jakości metalową muzę nakręcaną sporą dawką adrenaliny. Tym samym weterani z Whiplash dają znać, że daleko im do złożenia broni. Pokazują również młodym adeptom takiego młócenia, jak taką muzę powinno się robić.
Sporo czasu upłynęło od poprzedniego krążka „Unborn Again”, który ukazał się w 2009 roku. Mało też brakowało, żeby tegoroczny „Roar” trafił jedynie do nielicznych szczęśliwców. Co mam tutaj na myśli? Początkowo materiał ten nosił tytuł „Thrashquake” i rozprowadzany był jedynie w limitowanej edycji podczas trasy z Napalm Death na początku tego roku. Na szczęście amerykanie znaleźli przystań w postaci włoskiej Time To Kill Records, która przygarnęła zespół i tę płytę – pod koniec listopada puści ją w świat. Przy okazji zmieniony został jej tytuł na wspomniany już „Roar”. No i dobrze się stało, bo według mnie byłaby to spora strata, gdyby ten album nie trafił do szerszego grona metalowych maniaków.
Już zapowiedź tej płyty wzbudziła we mnie spore zainteresowanie i narobiła mi smaka na konkretny thrash. Według notki od wydawcy, którą otrzymałem, muzyka zawarta na krążku to prawdziwy metal. Taki oparty na riffach i bez niepotrzebnych ozdobników. No i pomyślałem sobie, że piękne to podejście do tematu. Tyle że pozostało mi do zrobienia jeszcze jedno. Mianowicie skonfrontować te słowa wytwórni z rzeczywistością, czyli muzyką.
Muszę przyznać, że nie były to słowa bez żadnego pokrycia puszczone w eter tak sobie. Wydawca oraz lider Whiplash, Tony Portaro, dotrzymali złożonych obietnic, bo „Roar” kopie od samego początku. Faktycznie jest to speed/thrash metal bez bawienia się w ozdobniki i dziwne kombinacje. Jest to muzyka zwarta i w dużej mierze pędząca przed siebie co nie znaczy, że jednostajna.

Wszystko tu cyka należycie jak w naoliwionej machinie. Już otwierający płytę „Thrashquake” to kawałek nie od parady. Po włączeniu aż poczułem miły podmuch z głośników. To jeden z tych, że tak to nazwę, hymnów do wrzeszczenia przed odbiornikiem i na koncercie. No właśnie, dobrych refrenów też tej płycie nie brakuje. Jakiś przykład? Podam chociażby „Bullet Train” – do skandowania idealny. Z browarem lub innym trunkiem jeszcze lepiej się to robi. Za to speed metalowe grzańsko oferują „Can’t Take Back A Bullet” i „Sonic Asylum”. Jest także i odjazd w stronę Motörhead w takim „Mother’s Kill Club”. Niezły tytuł, prawda? Natomiast ciekawe urozmaicenia aranżacyjne i świetne melodie gwarantuje zamykający płytę instrumentalny „Graveyard Of Good And Evil”.
Wspomnę jeszcze o tym, że pod względem instrumentalnym Whiplash również plasuje się wysoko. Zresztą Tony Portaro siedzi w tym interesie od lat i dobrze wie, jak taką muzę należy grać. Potrafi on sypnąć doskonałymi riffami, zagrać świetne solo tam, gdzie trzeba i wlać w muzykę i wokal emocje. Sekcja rytmiczna także robi tutaj swoje. Will Winton i Mitch Hull idealnie partnerują liderowi i często podczas słuchania mam wrażenie, że to nie trio gra tylko co najmniej kwintet. Jest w tej muzie spora intensywność i gęstość.
Jakimi słowami miałbym podsumować ten krążek? Napiszę w ten sposób. Jeśli jesteś znudzony kolejnymi niewypałami wydawniczymi od tzw. gwiazd thrashu, to łyknij dawkę metalu z butelki z etykietką Whiplash, a zapewne poczujesz się lepiej. Ten zespół nie sili się tutaj na nic, ta ekipa po prostu gra na luzie z pasją i to słychać. Całość to 10 utworów trwających łącznie prawie 39 minut. Szybko to zlatuje i ta płyta aż prosi się, żeby włączyć ją ponownie. Niech się kręci w kółko, bo to w tej sytuacji jedyne słuszne rozwiązanie. Premiera nastąpi 27 listopada.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High

Cieszę się, że Whiplash wreszcie trafia do szerszego grona. Sama długo czekałam na ten krążek, więc doceniam przybliżenie historii jego wydania.