Infernaculum „Cristo 666” (recenzja)

Infernaculum

„Cristo 666” (2026)

Rex Diaboli Death Syndicate

Warto na samym początku recenzowanej tutaj płyty coś wyjaśnić. Lekko nie będzie, oj nie. Dlatego ci, dla których brutalność w metalu kończy się na Sabaton i Hammerfall mogą od razu iść pobawić się klockami albo czymś innym. Za to ci, których kręci smród siarki, noszą przez całą dobę maski przeciwgazowe i uwielbiają taplać się w okopowym błocie, niech zostaną, bo Infernaculum jest dla nich. Pierwszy krążek Hiszpanów to krótka, lecz zmasowana ofensywa oferująca war metal oparty na klasycznych dla tego gatunku wzorcach. Skoro to już zostało wyjaśnione, to zabieram się za dalsze przedzieranie się przez drut kolczasty.

Jakoś chyba z tydzień temu to szalone komando odezwało się do mnie z informacją, że jakiś czas temu pojawił się ich debiutancki album za pośrednictwem naszego rodzimego labelu. No i tak od słowa do słowa wyszło, że to klimaty w sam raz dla mnie. Zatem nie zwlekając, postanowiłem, że warto napisać coś o tym krążku. Tym bardziej że uderzenie to potężne jest. Niemniej zawczasu dorzucę kilka słów o samym zespole.

Infernaculum działa od 2021 roku, chociaż tak po prawdzie historia tego bandu sięga lat 90. ubiegłego wieku. W okresie od 1995 do 1997 grupa nosiła nazwę Belfegor i wypuściła w 1995 jedyne demo „Antichrist”. Po wielu latach doszło do wskrzeszenia i zmiany nazwy na obecną. No i od 2021 roku zespół jest całkiem aktywny wydawniczo. Do tej pory ten akt wypluł demo, split, kompilację i opisywany tutaj pełny album. Głównym sprawcą tego powrotu jest gitarzysta Karnizero Blasfemador. W sianiu zniszczenia towarzyszą mu aktualnie: wokalista Vociferator Infernal, basista Agresor de la Primera Sangre i perkusista Jhesua Elimination.

Infernaculum

Stylistka obrana przez Hiszpanów to jak już nadmieniłem war metal. Zresztą patrząc na okładkę, człowiek nie ma złudzeń, z czym będzie mieć do czynienia. Nabojów jak mrówków w lesie, czaszka, pentagram, topory itd. a do tego ta kolorystyka. Wygląda to rewelacyjnie. Idealnie ta praca pasuje do muzyki, która jest brudna i chamska. Brzmi bardzo demówkowo jak nagrania z próby gdzieś tam z końca lat 80. i początku 90. Sound jest przytłumiony z mnóstwem szumów. No właśnie, te szumy i efekty dźwiękowe nie są przypadkowe. Jak spojrzałem kto na czym gra, to okazało się, że to basista robi te efekty typu noise. Są one wszechobecne na tym krążku i przynajmniej w moim mniemaniu mają czynić muzykę jeszcze bardziej odpychającą, co akurat się udało. Wywołują takie uczucie, że człowiek wpienia się jak narwany szeregowy w okopie czekający, żeby pobawić się miotaczem płomieni. Znaczy przetestować go na zbliżających się przeciwnikach.

Pomimo całej swej prymitywności muzyka Infernaculum nie jest jednolita i bezmyślna – co muszę zaznaczyć. Zresztą mylenie prymitywności z bezmyślnością jest poważnym błędem, ponieważ te pojęcia nie oznaczają tego samego. Można grać prymitywnie i prosto, lecz mieć przy tym pomysł na muzykę. W praktyce oznacza to, że zespół nie pędzi na oślep przez cały czas i pod tym brudem kryją się niekiedy zróżnicowane kompozycje – oczywiście jak na standardy gatunku. Bezpośrednią brutalnością i szybkością cechują się np. „El Ritual de la Sangre Infecta”, „Seis Infiernos” i „Alabanza Macabra”. Z kolei gdzieś tam przemkną punkowe echa jak w „Estigma Putrido”. Jest też czasem i wolno – tutaj kłaniają się „Decadencia Obscena” i kawałek tytułowy. Na koniec za to jest industrialna plama szumów, na którą nałożone są sample z filmu (chyba), wokalizy i jakieś krzyki.

Maniacy opętani dźwiękami Beherit, Blasphemy, Archgoat i Proclamation mogą w ciemno sięgnąć po tę płytę. To 13 utworów z tekstami w języku hiszpańskim i jakieś 25 minut przebywania w oparach siarki. Ten krążek Infernaculum to idealna propozycja dla tych, którzy przy porannej kawie lubią wciągnąć sporą dawkę zapachu napalmu. Wszystko tutaj chłoszcze uszy, jak należy. Raczej nie potrzeba nic więcej, chyba że jako dodatek do słuchania można sobie skombinować wspomniany gdzieś wcześniej miotacz płomieni i kosić nim pozerów.

Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5

Skala ocen:

★ – Cause Of Death

★★ – Leprosy

★★★ – So Far, So Good…

★★★★ – Bomber

★★★★★ – Aces High

Podaj dalej \m/

One thought on “Infernaculum „Cristo 666” (recenzja)”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Metal Drifter
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.