Blasphemaniac „Ataque Diabólico A Sacralidade…” (recenzja)

Blasphemaniac

„Ataque Diabólico A Sacralidade Brasileira” (2026)

Adirondack Black Mass

Metalowi maniacy wiedzą nie od dziś, że Brazylia ekstremalnymi dźwiękami stoi. Kraj ten może poszczycić się legendarnymi zespołami, które wytyczały szlaki i wywarły wielki wpływ na takie gatunki jak thrash, death i black metal. Są tam też i takie grupy, które kontynuują tę chwalebną tradycję, niosąc pochodnię dalej. Do tego grona zalicza się Blasphemaniac, który pod koniec listopada wywali, ku przerażeniu wszystkich walących w niedziele do kościoła, swój drugi pełny krążek.

Jako że miałem już wcześniej do czynienia z muzyką tej szalonej ekipy to wiedziałem mniej więcej, czego się spodziewać. Czyli mowa jest tutaj o oldschoolowym black/thrash metalu. To muza bezpośrednia, niechlujna i niegrzeczna. Zresztą nie spodziewałem się niczego innego, bo Brazylijczycy nie bawią się w żadne eksperymenty. Retro granie jest podstawą i co najważniejsze wykonane jest wzorcowo.

Skoro już wspomniałem co tam Blasphemaniac sobie łupie, to wiadomo też, skąd bierze inspiracje. Vulcano, Sarcófago, Bathory, Hellhammer, Venom, Sodom, Bulldozer – w sumie mógłbym sobie wymieniać takie nazwy pewnie z tydzień. Zatem nikt pewnie trudności mieć nie będzie z wyobrażeniem sobie muzycznego krajobrazu zespołu. Surowa produkcja, kawałki gnające do przodu i diabelskie liryki to w tej muzyce podstawa. Ciekawostką jest to, że teksty są głównie po portugalsku, co z pewnością jest jakimś czynnikiem wyróżniającym. Swoją drogą niektóre tytuły utwory są dość długie i pewnie minie z dzień, zanim człowiek je wszystkie wymieni.

Blasphemaniac

Według mnie tym, czym Brazylijczycy wygrywają to pasja. Słychać dobrze, że świetnie czują takie klimaty. Jest ogień, jest siarka i jest ta południowoamerykańska dzikość, co zawsze uwielbiałem w zespołach z tamtego zakątka świata. Nie jest to retro granie, bo taka jest aktualnie moda. Można z łatwością wychwycić podczas słuchania, że to retro jest na stałe zakodowane w istocie zwanej Blasphemaniac.

Nie będę bawił się w rozbieranie poszczególnych kawałków na części pierwsze, bo to po prostu nie ma sensu. Jak tego typu muza brzmi, wie dobrze każdy, kto jej słucha. A jak nie wie, to niech lepiej się nie wychyla albo nadrobi zaległości z historii metalu. Nie będę też bawił się w porównania Blasphemaniac do innych zespołów. Muzyczne inspiracje grupy i tak wymieniłem już wcześniej. Natomiast będzie lepiej, jeśli zamiast tego napiszę, że ta płyta to pozycja obowiązkowa dla maniaków retro grania. To 10 utworów trwających niecałe 28 minut jak za starych czasów. Premierę krążka wydawca i zespół zapowiadają na 25 listopada. Pozostaje w takim razie odnotować to w jakimś czarnym notesiku i przyczaić się na ten album.

Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5

Skala ocen:

★ – Cause Of Death

★★ – Leprosy

★★★ – So Far, So Good…

★★★★ – Bomber

★★★★★ – Aces High

Podaj dalej \m/

One thought on “Blasphemaniac „Ataque Diabólico A Sacralidade…” (recenzja)”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Metal Drifter
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.