Morbid Stench „Doom Metastasis” (recenzja)

Morbid Stench

„Doom Metastasis” (2026)

Nuclear Winter Records

Ten miesiąc obrodził w wiele świetnych metalowych premier. Nie wiem, czy to jakiś magiczny okres w roku czy coś w tym stylu. Niemniej wiele tego, co do mnie ostatnio napłynęło to metal wysokiej jakości. Nowy krążek, trzeci w dorobku, Morbid Stench to ponownie granie z cyklu death/doom w stylu lat minionych. Czy przy okazji coś się zmieniło w muzyce zespołu?

Absolutnie nie. Można byłoby nawet urządzić konkurs z cyklu „jaka to melodia”, który polegałby na odgadywaniu skąd przyszła inspiracja dla danego motywu w każdym z kawałków. Tyle że mi to jak najbardziej nie przeszkadza. Ta grupa konsekwentnie trzyma się obranej przez siebie stylistyki i robi to dobrze. A to dla mnie jest ważniejsze niż parcie zadkiem na butelkę, żeby wymyślić coś nowego. Wszystko tutaj po prostu gra jak należy.

Muzyka Morbid Stench ukierunkowana jest przede wszystkim na death/doom metalową estetykę początku lat 90. Na szczęście zespół unika przy tym używania wspomagaczy jak klawisze, żeńskie wokalizy, tamburyn itp. Tradycyjne instrumentarium odgrywa najważniejszą rolę bez uciekania się do zbytniego kombinowania.

Stylistycznie grupa porusza się w tym samym stawie co wczesne Paradise Lost i My Dying Bride – dorzucę sobie jeszcze np. Decomposed. Może też być Anathema na wczesnym etapie czy Katatonia. Tak mniej więcej prezentuje się muzyka Morbid Stench. Wybrałem dla porównania głównie znane nazwy dla szybkiej orientacji, żeby nie brnąć głębiej.

Morbid Stench

Sporo jest na „Doom Metastasis” średnio-wolnych temp. Czasem zespół korzysta z szybkich gitarowych tremolo, którym przeciwstawia się sekcja rytmiczna, grając wolniej. Tworzy to ciekawe kontrasty, muzyka zyskuje więcej warstw i przynajmniej nie jest przez to kwadratowo. Poza tym, jak wiadomo death/doom metal to też melodie. I na tym poletku Morbid Stench wykonuje świetną robotę. Nie są one przesłodzone i skoczne, za to tworzą doskonały klimat. Idealnie współgrają również z riffami, czyniąc kompozycje zwartymi. Do tego, co dla mnie jest przyjemnym zaskoczeniem, nic się tutaj nie wlecze. Zespół uniknął pułapki, jaką jest przeciąganie wolnych riffów i ślimaczenie się na potęgę. Nie jest to brzdąkanie tylko po to, żeby grać np. wolno, bo taki gatunek się wybrało. Muzyka płynie naturalnie i słychać, że zespół ma na nią pomysł.

Ta płyta przypasuje zapewne tym, którzy niekoniecznie szukają nowinek, za to lubią takie granie z początków lat 90. Sam do tego grona również należę. Właśnie dlatego słuchanie „Doom Metastasis” przyniosło mi sporo radochy. Chociaż nie wiem, czy powinienem używać takiego stwierdzenia. Wszak wesoła muza to nie jest, lecz co tam, mam to gdzieś. Wiem za to na pewno, że wiele razy wrócę do tego krążka. Polecam wrzucić do odtwarzacza czy na patefon ostatnie dokonanie tej południowoamerykańskiej ekipy.

Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5

Skala ocen:

★ – Cause Of Death

★★ – Leprosy

★★★ – So Far, So Good…

★★★★ – Bomber

★★★★★ – Aces High

Podaj dalej \m/

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Metal Drifter
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.