Häxan
„Siewcy Bluźnierstwa” (2026)
Independent
Muzyczne niespodzianki to ja bardzo lubię a szczególnie takie, które w pełni trafiają w mój gust. No i takiego surprajsa dostałem jakieś kilka dni temu. Stało się tak za sprawą gliwickiego Häxan, który to zespół na początku listopada wypuścił w świat swoją plugawą muzykę. Mowa jest o debiutanckim albumie tria, który naładowany jest konkretnym speed/black metalem.
Takie klimaty są dla mnie niczym ciastka dla cookie monstera. Rzucam się na tego typu metal i pożeram go jak słynny stwór ciacha – tym bardziej, kiedy muza jest dobrze zagrana. A tutaj wszystko się zgadza pod każdym względem. Niemniej, zanim zabrnę dalej w swoich wywodach, dorzucę jeszcze kilka zdań o samej grupie.
Häxan to dość nowa nazwa na naszej scenie ekstremalnego metalu. Zespół powstał w zeszłym roku i jest aktywny pod względem wypuszczanego materiału. W 2025 wyszło demo „Krwawy Sabat”, a w lipcu tego roku pojawiła się EP-ka „Jad Szatana” zwiastująca recenzowaną tutaj jedyneczkę. Ta płyta to 8 kawałków (w tym cover, o którym nieco później) speed/black metalu wyjętego rodem z lat 80. Zresztą przytoczę słowa tej ekipy, które najlepiej zobrazują ich muzyczny krajobraz.
Häxan nie próbuje odkrywać Ameryki ani podążać za współczesnymi trendami. To hołd dla czasów, w których metal był niebezpieczny, brudny i bezkompromisowy.
Jakieś pytania? Nie? No i git. Ze swojej strony dodam jeszcze, że jak zobaczyłem pseudonimy osobników tam grających, to uśmiech sam pojawił mi się na facjacie. Egzekutor, Judasz i Kapłan Diabła. Nosz pięknie, pięknie panowie. Muzyka, pseudonimy i teksty – to wszystko układa się w spójną całość. A ja lubię, jak zespoły są konsekwentne i dbają o każdy aspekt swojej twórczości.
W tym momencie każdy już z łatwością domyśla się, jakich klimatów muzycznych można się spodziewać. Ze swojej strony dodam, dla lepszej orientacji, że ma się tutaj do czynienia z mieszanką Motörhead, Venom, Bathory (z jedynki), wczesny Kat, równie wczesny Kreator, Hellhammer, Sabbat i Sodom. Jeśli wrzucisz to do gara i wymieszasz jakąś diabelską czarną chochlą, to otrzymasz muzę Häxan. Mimo to tym, co jeszcze osobiście lubię w graniu typu retro, jest posiadanie dodatkowo przez zespoły własnego charakteru. W tym przypadku trio go ma. Ta retro muza naznaczona jest własnym pierwiastkiem, co akurat jest zaletą.

Kolejnym elementem, który jest znaczący w przypadku tego krążka to brak bawienia się we „wprowadzenia” w odpowiednią atmosferę. Na płycie nie ma żadnych introsów, interludiów, outrosów, akustyków, klawiszy i czegokolwiek tam jeszcze. Grupa nakręcana chyba przez samego rogatego pędzi przez te ponad 31 minut, nie bawiąc się w „ubarwianie” kawałków. Jest zwięźle i do przodu. Jak dla mnie to kolejny atut i dzięki temu ta diabelskość muzyki jest przez to jeszcze bardziej wyrazista.
Przechodząc natomiast do kwestii tekstów, to tutaj finezji nie ma. Nie trzeba wynajmować jakiegoś Holmesa, Poirota, Monka czy innego Rutkowskiego, żeby rozszyfrowali znaczenie liryków. Takie tytuły jak chociażby „Chrzest Upadłych Dusz”, „Całun Bezbożnika”, „Pieśń Dla Diabła” czy „Noc Heretyków” od razu mówią, o co chodzi. Za to produkcja tej płyty to też typowe retro. Brzmi ona, jakby wylazła gdzieś w np. 1986 roku. Żadnej zbędnej polerki, tylko surowość.
Jeszcze jedno, bo prawie bym zapomniał. Wspomniałem wcześniej, że na tym krążku jest cover. Zespół wziął na warsztat „Metal i Piekło” wiadomo kogo. Jak ktoś nie wie, to niech spada na dyskotekę do wiejskiej remizy. Ten utwór pasuje tutaj jak ulał i zagrany został przez grupę z pazurem.
Świetny to album i jak ktoś lubi metalowe retro, to koniecznie jest to pozycja do zaliczenia. Poza tym Häxan szuka wydawcy, który by tę niecną muzę wydał na zacnych nośnikach. Także ten tego… Warto zainteresować się tą bandą bluźnierców i dobrze byłoby, gdyby ten materiał znalazł się na CD, winylu i kasecie, bo aż się o to prosi. Tyle ode mnie i wracam do słuchania. Polecam tę płytę i najlepiej odpalić ją na pełny gwizdek.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High

Ostatnio szukałam właśnie takiej brudnej muzyki. Häxan brzmi dokładnie tak, jak lubię. Fajnie, że opisałeś też ich bezkompromisowe podejście do grania.
Sama uwielbiam tak bezkompromisowe granie bez zbędnych wypełniaczy. Ciekawi mnie tylko, czy planują jakieś koncerty, bo z chęcią sprawdziłabym ich na żywo.
Pseudonimy muzyków faktycznie robią wrażenie. Znalazłam w tym tekście sporo dobrej energii, choć ciekawi mnie, który kawałek najbardziej polecasz.
Słuchałem tego debiutu i rzeczywiście ta surowość bez zbędnych wypełniaczy kupiła mnie całkowicie. Cieszę się, że opisałeś ten materiał tak trafnie.
Dzięki za zwrócenie uwagi na brak zbędnych introsów, sama wolę taki bezpośredni konkret. Płyta Häxan brzmi obiecująco, już sprawdzam ten debiut.