Carnation
„Symphony In Flesh” (2026)
Self-Released/Redefining Darkness Records
Scena metalowa w Belgii ma się dobrze i to stwierdzenie ma swoje mocne podstawy. Wspomnę chociażby o tym, że przez kilka ostatnich miesięcy napłynęło do mnie kilka ciekawych materiałów z tego kraju. Jednym z nich jest czwarty krążek Carnation, który hula sobie u mnie w najlepsze. I kiedy włączyłem sobie tę płytę, to buchnął z niej konkretny death metal taki jaki lubię. Jest na czym zawiesić uszy i przejdę zatem do rzeczy.
Zespół ma już dość konkretny staż. Początki to rok 2013, kiedy to w małej miejscowości Heist-op-den-Berg w Antwerpii kilku gości postanowiło młócić ekstremalne dźwięki. Kwintet jest też nieźle aktywny pod względem wydawnictw. Na koncie ma dwie EP-ki, dwa splity, dwa albumy koncertowe i cztery płyty studyjne. Widać po tym, że jest konsekwencja w działaniu, a przy okazji muzyka jest naprawdę wysokich lotów.
Na swoim najnowszym krążku ekipa Carnation postanowiła wziąć to, co najlepsze ze swojej twórczości i wznieść to na wyższy poziom. Zabieg ten w pełni się udał, ponieważ „Symphony In Flesh” to album, który ma sporo do zaoferowania. Warto dodać w tym miejscu, w jakich dokładnie death metalowych rejonach porusza się zespół.
Właściwie jest to wypadkowa kilku scen. Najwięcej jest Szwecji, chociaż wyspiarskie granie też daje o sobie znać. Można spokojnie wrzucić jeszcze amerykańskie inspiracje takimi grupami jak Obituary i Cannibal Corpse. Tak mniej więcej przedstawia się muzyka Carnation, tyle że jest coś jeszcze. Tym dodatkowym czynnikiem jest własny charakter Belgów i tym właśnie oni wygrywają. Ich twórczość nie jest dokładną kopią np. Szwecji bez żadnego wytykania nosa poza te muzyczne rewiry. Tylko czym ten własny charakter się objawia? Chociażby tym, że kwintet zgrabnie wplata w niektóre utwory klawisze, dodając im mroczniejszego klimatu. Można przy okazji napotkać nieoczywiste struktury i rytmikę co przekłada się na zaskakujące zwroty akcji w samych kompozycjach.

Natomiast poruszając kwestię samych kawałków to pierwsze trzy to odjazd w stronę wspomnianej Szwecji. Taki „Flesh-Eating Frenzy” brzmi, jakby wylazł gdzieś od naszych północnych sąsiadów, niemniej im dalej w płytę tym robi się intrygująco. No bo taki „Kingdom Of Dreams” to już udana fuzja szwedzizny z wyspiarskim graniem. Te rytmiczne i miażdżące riffy są po prostu genialne. Kłania się tu szkoła spod znaku Bolt Thrower i Benediction. Z kolei „Labyrinth Of Silence” dzięki klawiszowym chórom zyskuje na mroku i jest tutaj pewien element melancholii za sprawą melodii. Podobną robotę melodie wykonują w następnym „Towards Death”, który przetacza się niczym czołg.
Niespodzianką jest za to zamykający płytę kolos „Legacy Of The Forefathers”. Trwa on prawie dwanaście minut i jak na ten gatunek muzyki jest to odważne posunięcie. Skomponowanie tak długiego kawałka w death metalu nie jest aż tak częstym zjawiskiem. Zdarzają się oczywiście zespoły prezentujące tak rozbudowane formy. Tyle że to jednak bardziej domena heavy, doom i prog metalu. W tym przypadku można mówić o sukcesie, ponieważ każdy element składający się na niego płynnie przechodzi w kolejny. Są szybkie tempa, zwolnienia, klimatyczne wstawki, melodie i zagrywki brzmiące na lekko wschodnie. No po prostu wszystko tu idealnie styka.
Kręci się u mnie „Symphony In Flesh” regularnie i z każdym odsłuchem podoba się jeszcze bardziej. Jak się okazało, stwierdzenie Belgów, że ten krążek to najbardziej kompletna odsłona Carnation nie jest jedynie pustym gadaniem. Zespół słowa zamienił w czyn i nagrał mocną płytę. Warto więc zajrzeć do tego kraju Beneluksu, bo tam też metal ma się dobrze. Jednym z najlepszych przykładów na to jest ten album. Wracam zanurzyć się w niego ponownie.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High
