Messier 16
„Shouts From The Cliffs Of Heterodoxy” (2026)
Time To Kill Records
Norwegia nie tylko black metalem stoi, bo inne gatunki ciężkiego grania też są tam mocne. Znajdzie się w tym kraju sporo ekip cisnących konkretny death metal, jak i nie brakuje progowych klimatów. I to właśnie z tymi ostatnimi ma się do czynienia w przypadku Messier 16, który właśnie wypuścił swój najnowszy krążek. Jest to z pewnością pozycja intrygująca w swoim gatunku i dlatego postanowiłem bliżej jej się przyjrzeć.
Niemniej muszę coś w tym miejscu wyjaśnić. Metal progresywny różne ma oblicza i warto nakreślić, z czym ma się do czynienia w przypadku tego zespołu. Wezmę na potrzeby tej recenzji najbliższe i najbardziej znane skojarzenia. Muzyka Norwegów to mniej więcej mikstura późnego Emperor i współczesnego Enslaved z domieszką klimatów spod znaku Opeth i Strapping Young Lad. Mam przy tym wrażenie, że goście z Messier 16 przesunęli granice dalej niż ich koledzy z Emperor i Enslaved, bo tworzą jeszcze bardziej pokręconą muzę. Zatem bliżej jest im do wspomnianych przed chwilą nazw niż do takich Dream Theater czy Evergrey.
Tak mniej więcej w przybliżeniu wygląda kwestia porównań. Niemniej Messier 16 w żadnym wypadku nie jest kalką. To grupa o własnej tożsamości, która bierze to, co najlepsze ze swoich inspiracji i przekuwa to w coś własnego. W ten sposób muzyka ma własny charakter. Na pewno jest w niej dużo zmiennych elementów, często jest też gęsta i nieprzewidywalna. Mieszają się w niej także różne emocje i nastroje. Najlepiej zobrazuję to na przykładzie poszczególnych kawałków.

Rozpoczynający tę płytę „Nostalgia Theft Reminiscence” ma wręcz relaksujący klimat. To coś spokojnego i oszczędnie zaaranżowanego jest niczym cisza przed burzą. Kiedy ten pozorny spokój się kończy, to przetacza się istna nawałnica dźwięków w postaci „Blank Absurdist Form”. Za to „Gloom Chaser” ma właśnie coś z późniejszej ery Emperor. Nie brakuje i dziwacznych elektronicznych wtrętów. Tutaj kłania się akurat końcówka „Time-Swayed Cities”. Natomiast prog rockowy vibe z lat 70. można wyczuć w „Perennial Shift I – Moss”. Gdyby nie te rozhisteryzowane wokale, to można by pomyśleć, że to jakiś zespół hołdujący tej stylistyce. Gdzieś w okolice Strapping Young Lad zmierza za to „Perennial Shift II – Evergreen”. Niezłe szaleństwo dostaje słuchacz i pod koniec w postaci „Dream Heritage Veto”. Na koniec pojawia się „Trauma Gift Repression” o podobnym, onirycznym klimacie co pierwsza kompozycja. To zakończenie wraz z równie spokojnym początkiem idealnie spinają cały album.
Naszło mnie podczas słuchania coś jeszcze. Muzyka Messier 16 jest pokręcona i szalona nie bez powodu. Ważna w tej kwestii jest warstwa liryczna, bo to z nią współgra muzyka. Teksty na „Shouts From The Cliffs Of Heterodoxy” to podróż w głąb ludzkiego umysłu. W notce informacyjnej od wydawcy napisano, że każdy utwór stanowi odrębne studium umysłu uwikłanego we własne zniekształcenia. Czyli jest to wyprawa do światów dziwnych i niekoniecznie zawsze stabilnych. Muzyka musi zatem odzwierciedlać warstwę liryczną. No albo teksty muszą dopasować się do muzyki. Zrozumiałe w takim razie dla mnie jest, dlaczego nie ma co spodziewać się po Messier 16 rzewnych ballad, pięknych harmonii i przebojowych refrenów. Byłoby dziwne, gdyby zespół próbował wrzucić tego typu teksty do ładnej muzyki. To raczej królestwo szaleństwa, dysonansów i co chwilę zmiennego charakteru.
Czy jest to muzyka trudna w odbiorze? Czy wymaga czasu, żeby wychwycić w niej wszystkie niuanse? Na te pytania odpowiedź jest twierdząca. Jeśli da się tej płycie wystarczająco uwagi i czasu, to ona odwdzięczy się ciekawą i ambitną muzyką o różnych barwach. Jeśli komuś progresywne i pokręcone klimaty są bliskie, to niech koniecznie po nią sięgnie. Warto spędzić z nią trochę czasu i odkryć jej dźwiękowe bogactwo.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High
