Absolute Power
„Needs Must When The Devil Drives” (2026)
Time To Kill Records
Kilka dni zostało do premiery drugiego krążka zespołu, w który zamieszani są Shane Embury z Napalm Death i uznany producent, Simon Efemey. Tej dwójce towarzyszą również inni znamienici muzycy, o czym za chwilę. Całkiem też możliwe, że kiedy to czytasz, płyta Absolute Power jest już dostępna dla metalowych maniaków. Jeśli nie dane było Ci wcześniej spotkać się z tą nazwą, to już wyjaśniam, cóż to wypichciła ta ekipa.
Grupa gra klasyczny i rasowy heavy metal. Po piętnastu latach od eponimicznego debiutu postanowiła również przypomnieć o sobie nową płytą. Zespół przed wydaniem tego krążka zapowiadał, że można spodziewać się szalonego heavy metalu, epickich klimatów i nastrojowego grania. Mocne to słowa i czy faktycznie Absolute Power te obietnice spełnił? Według mnie tak, ponieważ jest to album na wskroś heavy metalowy, a jednocześnie różnorodny.
Słucham już sobie tej płyty po raz kolejny i przyznam, że za każdym razem wrażenia mam tak samo dobre. Faktycznie jest tutaj sporo rozmaitych metalowych klimatów. Są odjazdy w stronę Judasów jak w utworze tytułowym czy „Kernscmelze”. Za to hiciarskie „Saviour” czy „Stand Up And Be Counted” aż proszą się o skandowanie refrenów wraz z zespołem. Nie brakuje i rozładowania energii w onirycznej balladzie „Within”. Swoją drogą kojarzy mi się ona nieco z „Planet Caravan” Black Sabbath. Jest i ciężki, utrzymany w średnim tempie „Mountain Of Hope”, który przyspiesza w drugiej części. Natomiast „Insanity” przywołuje mi na myśl seventisowe hard rockowe granie. Znalazł się jeszcze w tym zestawie cover Queen „Sheer Heart Attack”, który wyszedł bardzo zgrabnie. Całość zamyka za to epicki „Orphans Of The Storm”.

Wspomnę jeszcze o pozostałych muzykach, bo to temat warty poruszenia. Absolute Power to nie tylko Efemey i Embury. Na gitarach zasuwają John Cook z Napalm Death i Mark Thwaite. Ten drugi znany jest bardziej ze sceny gotyckiej. Grał z takimi wykonawcami jak m.in. The Mission, Gary Numan i Al Jourgensen. Jego styl gry wnosi ciekawe brzmieniowe smaczki zapożyczone właśnie z gotyckiej stylistyki. Całość napędza za to Carl Stokes, który aktualnie bębni w The Groundhogs. No i żebym nie zapomniał – w utworze tytułowym udziela się sam Tim „Ripper” Owens. Całkiem niezła ta obsada, prawda? Lista gości na tym się nie kończy.
Słychać na tej płycie radość z grania takiej muzyki. Mam wrażenie, że taki był zamysł muzyków – stworzyć kawał dobrego metalu i dobrze się przy tym bawić. Według mnie cel ten został osiągnięty w pełni. Album powinien przypasować miłośnikom klasyki spod znaku Judas Priest, Black Sabbath, Saxon, Dio i NWOBHM. Sporo jest na nim nośnych riffów, ciekawych melodii i chwytliwych refrenów. Czyli ma wszystkie najważniejsze składniki takiej stylistyki. Zachęcam wrzucić sobie tę płytkę i poczuć ten klasyczny metalowy klimat.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High
