Worm Altar
„Pillars Of Eternal Dusk” (2026)
Gurgling Gore
Czy siermiężne i brudne doom/death metalowe granie komuś pasuje? Jeśli tak to proszę zostać przed odbiornikiem. Prosto z czeluści Portland w stanie Maine wypełznął właśnie Worm Altar. No i tak przetacza się swoją muzyką po słuchaczu, jak walec po betonie. Przy okazji rozrzuca po bokach tony gruzu i masę kurzu.
Zespół to zdaje się stosunkowo dość młody. Niemniej na niby wszechwiedzącym Metal Archives nie widnieje data powstania, więc tak sobie strzeliłem tym stwierdzeniem. Z tym że można tak podejrzewać, patrząc, kiedy ukazywały się poszczególne materiały. W 2022 pojawiło się demo, rok później EP-ka i w 2025 znowu demo. Tyle że zostawię sobie historię i zajmę się teraźniejszością, a mianowicie debiutanckim albumem, który premierę miał w połowie października.
„Pillars Of Eternal Dusk” to 6 utworów i niecałe 33 minuty gruzu. Zasadniczo muzyka Worm Alatar ma pewne cechy charakterystyczne, chociaż przy głębszym wsłuchaniu się w ten materiał można doszukać się pewnych smaczków. Wspólnym mianownikiem właściwie wszystkich kawałków jest pewien powtarzający się schemat. Nie mam na myśli powtarzalności riffów tylko struktur. Każda kompozycja ma fragmenty „świdrujące”. Co to oznacza w praktyce? Jest w nich wykorzystywane politempo. Gitary grają tremolo, bębny basowe podążają za tym rytmem, natomiast werbel uderzany jest rzadziej. Z kolei tempo basu jest gdzieś pośrodku. Razem tworzy to „świdrujący” efekt, który dosłownie wwierca się w łepetynę niczym wiertło. Słychać to dobrze już w otwierającym płytę „Under The Shadow Of Night…”.

Mimo to Worm Altar również innymi rozwiązaniami stoi. Rozbierając na czynniki pierwsze taki np. „Splaying The Offal” słychać, że składa się on z trzech wyraźnych części. Pierwsza „świdruje”, w drugiej zespół dotrzymuje tempa ślimakowi, w trzeciej za to przyspiesza. I tutaj właśnie ujawnia się umiejętność kwartetu do urozmaicania aranżacji własnych kompozycji. Nie jest to rzecz jasna kombinowanie w stylu Cynic Czy Pestilence – od razu zastrzegam. To bardziej majstrowanie w obrębie wybranej przez siebie stylistyki. Niby na pierwszy rzut uszu wydaje się, że jest to siermiężne i proste. Przy dokładniejszym odsłuchu ujawniają się z kolei aranżacyjne ciekawostki. Jak to się mawia? Nie zawsze wszystko jest takie, na jakie wygląda przy pierwszym zetknięciu. To stwierdzenie idealnie tutaj pasuje.
Zdarzą się też na albumie z rzadka „melodie”. To słowo celowo ujęte jest w cudzysłów. Są one dostosowane do obskurnego charakteru muzyki Worm Altar. Można to dobrze usłyszeć chociażby w końcówce „Virescent Fire”. Poruszając jeszcze temat produkcji, to jest wzorcowo. Znaczy sound jest brudny i piwniczny jak sama muzyka. Ten efekt dopełnia niski growl, który brzmi tak, jakby wydobywał się z głębokich czeluści.
Jak ktoś lubi wciągać na śniadanie taki gruz i popijać to kuflem kurzu to płyta Worm Altar jest dla niego. Ja już się najadłem, lecz mam ochotę na poprawkę. Wszystko jest na tym krążku na swoim miejscu. Kwartet wie, jak zrzucić na człowieka tonę gleby używając do tego celu muzyki. Polecam doświadczyć tego i poprosić o więcej.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
