Destruction Of Orion
„Dimensions Of Chaos” (2026)
Aesthetic Death
Całkiem niedawno dotarły do mnie materiały promocyjne tego jednoosobowego projektu. Jako że nie miałem z nim wcześniej styczności, to z pewną ciekawością sprawdziłem, cóż to takiego. Kiedy zacząłem zapoznawać się zarówno z tym, kto za nim stoi, jak i z muzyką to zaliczyłem spore zdziwienie. Zacznę zatem od samego początku.
Na starcie okazało się, iż Destruction Of Orion pochodzi z Bułgarii. Robi się ciekawie – pomyślałem. Następnie rzut wzrokiem na czarno-białe zdjęcie jedynej osoby stojącej za tym zespołem. Patrzę, że widnieje na niej urodziwa niewiasta. Przyznam się, że najpierw przyszło mi do głowy, że to jakieś łzawe gotyki będą. Wiesz, pianie do księżyca i wylewanie żali późną nocą przy akompaniamencie jarmarcznych melodii dla nastoletnich smutasów zafascynowanych „Zmierzchem”. No ale nie, bo polazłem, znaczy kliknąłem, na Metal Archives i jak byk stoi, że to funeral doom metal. Moje zdziwienie i zaciekawienie jeszcze bardziej wzrosło, no bo ile kobiet para się tym gatunkiem metalu i robi to w pojedynkę? Pytanie retoryczne. Kiedy natomiast odpaliłem tę płytę, to odpadłem i leci ona u mnie regularnie.
Pani lub panna (nie znam statusu matrymonialnego) Tehina Spasova zapodała tutaj muzykę wagi ciężkiej i wolnej z najwyższej półki. Jeśli miałbym zapodać, w jakich klimatach porusza się Destruction Of Orion, to wskazałbym np. Esoteric, My Dying Bride i Thergothon. To tak z grubsza. Ten Esoteric jest tutaj również pewnym słowem kluczem. Miks i mastering tej płyty wykonał nie kto inny jak sam Greg Chandler. Wiadomo w takim razie, w którym stawie i z kim pływa Destruction Of Orion.

Muzyka na tym krążku to prawie godzinna udręka i rozpacz. Do tego ten klimat, w którym nie ma miejsca na nadzieję i światło, nie jest wymuszony – można go z łatwością poczuć. Wylewa się praktycznie z każdej nuty. Najciekawsze jest to, że Tehina nie zbliża się nawet do temp średnich, a jednak przy takiej pokaźnej długości płyty potrafi zaangażować słuchacza. Nic się tutaj nie ślimaczy, nic nie jest przeciągane na siłę, nie jest to granie wolno dla samego grania wolno, bo taką stylistykę się wybrało.
Tym, co akurat najbardziej mi się podoba, jest to, że każda z kompozycji ma sporo warstw. Ciężkie riffy, naprawdę dobre melodie oraz chóry budują atmosferę, od której nie sposób uciec – wciąga ona niczym wir. Poruszając kwestię chórów, to mają one najwięcej wspólnego z lamentem, co jeszcze bardziej potęguje muzyczny krajobraz rozpaczy. Jest jeszcze growling Tehiny – głęboki i potężny. Jakbym nie wiedział, że to kobita to na pewno pomyślałbym, że te wokalizy należą do faceta. Słychać przy tym, że każdy element ma tutaj swoje określone miejsce w całym tym muzycznym zamyśle i nic nie jest przypadkowe.
Świetna jest ta płyta i koniecznie muszę sprawdzić dwie poprzednie. Swoją drogą to Tehina Spasova ma całkiem niezłe tempo wydawnicze. Powołała do istnienia Destruction Of Orion w 2023, pierwszy krążek pojawił się w 2024 a drugi w 2025 roku. Z kolei recenzowany tutaj premierę będzie miał 27 listopada. Warto w takim razie wypatrywać tego albumu. Jest to mocna pozycja w swoim gatunku. Wielbiciele takich melancholijnych dźwięków będą mieli istny raj rozpaczy i udręki wszelakiej.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High

Czy wiesz, czy Tehina planuje koncerty? Sama jestem pod wielkim wrażeniem jej growlu, który brzmi niesamowicie potężnie. Cieszę się, że ją odkryłam.
Zaskoczyło mnie, że to funeral doom. Sama nie słyszałam o tym projekcie, a brzmienie tak mnie wciągnęło, że doceniam odkrycie tej artystki.
Czy wiadomo, czy Tehina planuje w najbliższym czasie koncerty? Zaskoczyło mnie brzmienie tego projektu, chętnie posłucham o niej czegoś więcej.
Zaskoczyło mnie, że za tak ciężkim funeral doomem stoi kobieta. Z chęcią sprawdzę poprzednie wydawnictwa, bo sama jestem pod wrażeniem tej muzyki.