Deathinition
„Nowhere.” (2026)
Independent
Sporo czasu zlazło Bydgoszczanom na wysmażenie nowego krążka. Na szczęście w końcu pojawił się godny następca dobrze przyjętego debiutu „Online” z 2017 roku. Na nowym wydawnictwie, przynajmniej jak na moje narządy słuchu, zaszło kilka drobnych zmian. Tyle że zawczasu uprzedzam, że Deathinition to nadal thrash metal i zespół wierny jest tej stylistyce od początku działalności, czyli już jakieś 18 lat. Nie ma zatem mowy o „wzbogacaniu” muzyki o jebitne eksperymenty, co potrafi znokautować wiele grup. Zresztą historia metalu pełna jest takich przykładów typu „fail”. No dobra, nie będę rozwodził się na ten temat, bo nie jest to istotne w przypadku recenzowanej tutaj płyty. Zajmę się za to tym, jak wypada pod względem muzycznym nowy materiał kwintetu.
Pierwszą zaletą jak dla mnie jest odkrywanie nowych smaczków z każdym odpaleniem albumu. Słucham go już sobie po raz kolejny (z przyjemnością, zaznaczam) i zawsze usłyszę coś, co umknęło mi wcześniej. Tak, „Nowhere.” to ten typ krążka, który oferuje tego typu wrażenia. Na myśli mam to, że np. wychwycę jakąś gitarową zagrywkę czy inny patent perkusyjny, który niepostrzeżenie przemknął mi przy poprzednim odsłuchu. Z tego właśnie względu polecam posłuchać tej płyty uważnie. Pobieżne jej potraktowanie skutkować będzie przegapieniem tego typu ciekawostek, nad którymi zespół się jednak napracował.
Kolejnym elementem jest dodanie nieco groove’u. Thrash metal made in Bay Area nadal jest dominujący w muzyce Deathinition, chociaż czasem zdarzą się odjazdy gdzieś w stronę ciężkości spod znaku Machine Head – z tych lepszych okresów Amerykanów, rzecz jasna. Jest to ciekawe wzbogacenie brzmienia i muzy Bydgoszczan, które nie burzy ogólnego odbioru całości. Powiedziałbym, że jest to coś w rodzaju dobrze dodanej przyprawy. Wskazałbym jako jeden z przykładów chociażby „In The End We All Die Alone”.

Skoro już nadmieniłem wcześniej o smaczkach aranżacyjnych to i muszę wspomnieć także o jeszcze jednym aspekcie. Zespół niekiedy bawi się i to bardzo umiejętnie nieoczywistymi rozwiązaniami rytmicznymi i dysonansami. Wystarczy posłuchać takich „Nowhere. The Place You Belong” czy „Sisyphus” W tych kawałkach te karkołomne podziały rytmiczne są bardzo wyraźne. Dają one interesujący efekt podczas słuchania w postaci uczucia nagłego „wybicia” wtedy, kiedy słuchacz spodziewa się jakiegoś ustalonego wzorca. Z kolei taki „Hounds” momentami jakoś tak kojarzy mi się z Voivod, pewnie ze względu na dysonansowe riffy i połamaną rytmikę.
Dodam jeszcze, żeby nie było, że „Nowhere.” to również bardziej bezpośredni thrash. Rozpoczynający całość „Projected Truth” (te skandowane chórki), promujący płytę „The Soil Of Gods” i „Hunger For Ecstasy” to konkretny, rasowy thrash. Człowiek aż chce ruszyć w jakiś szalony taniec, podczas którego będzie się nieźle kurzyć spod zelówek obowiązkowych białych Adidasów, Reeboków i innego „metalowego” obuwia.
Jeśli mowa jest natomiast o umiejętnościach instrumentalistów, to są one, jak mówią w juesej, top notch. Wszystko gra i huczy, jak należy. Partie solowe są z górnej półki, bardzo ładnie napędza muzę wyrazista sekcja rytmiczna, a wokal wykrzykuje teksty z zawziętością godną wściekłego zwierza. Tak właśnie powinien brzmieć thrash metal.
Pozostaje mi pogratulować zespołowi tej płyty. Składa się na nią 10 utworów i trwa ona niecałe 39 minut. Nie nudzi ona też w żadnym momencie. Całość jest spójna i słychać, że Deathinition podszedł do materiału, mając po prostu pomysł na niego. Album jest już dostępny i można go łapać prosto od zespołu. Polecam i wysoka nota jest jak najbardziej zasłużona.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High

Sama odkrywam nowe smaczki w każdej minucie tego krążka. Dobrze, że zespół postawił na konkretny thrash, bo takie brzmienie sprawia mi ogromną frajdę.
Odkąd zaczęłam słuchać tej płyty, ciągle wyłapuję nowe smaczki. Te nieoczywiste rytmy w Sisyphus totalnie mnie kupiły, świetna to dawka thrashu.
Dzięki za zwrócenie uwagi na te gitarowe smaczki. Zgadzam się, że to płyta, którą trzeba przesłuchać uważnie, by w pełni docenić te wszystkie patenty.
Dzięki za zwrócenie uwagi na te gitarowe smaczki. Sama słucham płyty po raz trzeci i dopiero teraz wyłapałam te dysonanse, o których wspomniałeś.
Też wyłapuję nowe smaczki przy każdym odsłuchu. Fajnie, że dodałaś opis tych rytmicznych eksperymentów, bo dzięki nim chętniej sięgnę po płytę.