Starless Void
„Mors Certa, Hora Incerta” (2026)
Case-Studio
Lubię muzyczne niespodzianki, a recenzowana tutaj płyta z pewnością do nich należy. Pierwszy pełny krążek Starless Void, który ukazał się w czerwcu tego roku, przyniósł ciekawe dźwięki spod znaku doom/death metalu okraszonego niekiedy odrobiną psychodelii. No i takie klimaty jak najbardziej trafiają w moje gusta, jeśli są dobrze podane. A tutaj wszystko ze sobą zgrabnie współgra i już wyjaśniam, co mam myśli.
Pierwszą kwestią, na jaką zwróciłem uwagę to długość płyty. Nieco ponad 34 minuty i 7 kawałków – odetchnąłem z ulgą. Muszę się w tym miejscu przyznać, że ostatnio doceniam takie podejście. Wolę posłuchać wydawnictwa, które ma 30-40 minut. I jeśli mi się spodoba, to wrzucę sobie ponownie. Za to jak widzę płyty napakowane po brzegi muzyką, bo artysta ma wiele do przekazania, to od razu zapala mi się kilka czerwonych lampek. I te lampki równo walą mnie po gałach. Ciężko jest zrobić długi materiał, który trzyma wysoki poziom przez 80 minut lub więcej. Właśnie dlatego wolę treściwsze albumy. No a drugą sprawą jest to, co najważniejsze, czyli muzyka. W tym przypadku ten katowicki akt spisał się wzorcowo.
Muzyka prezentowana przez Starless Void to, jak już nadmieniłem, doom/death metal. Tyle że ta stylistyka niejedno ma imię. No bo są takie zespoły jak My Dying Bride, Paradise Lost czy Swallow The Sun prezentujące bardziej melodyjną odmianę takiego grania. Z drugiej strony gdzieś tam po innej stronie barykady można umieścić Winter, Autopsy i Asphyx taplające się w obskurnych dźwiękach. To zatem do którego tygla wrzucić Starless Void? Właściwie to do żadnego.
Zespół umiejętnie porusza się w ciężkich klimatach, nie będąc jednocześnie zbytnio przyciąganym grawitacyjnie do jednego konkretnego gara. Owszem, brzmienie jest chropowate i nie ma mowy o połysku, co może przywodzić na myśl doom/death metal z początku lat 90. Niemniej równoważone jest to przez klasyczne zagrywki w stylu prekursorów doom metalu. Rzucę tutaj tymi najbardziej znanymi nazwami jak Black Sabbath i Pentagram. Ponadto muzyka doprawiona jest occult rockiem, co ma odbicie w psychodelicznych momentach. No i prawie bym zapomniał. Dorzuciłbym do tej listy jeszcze Acid Witch. Tak mniej więcej prezentuje się muzycznie Starless Void, łącząc kilka elementów i tym samym budując własny styl. No i to seventisowe logo też dobrze oddaje charakter muzyki.

Podczas słuchania płyty rzuciło mi się na narządy słuchu również to, że pierwsza część krążka jest bardziej bezpośrednia. Nie wiem, czy było to zamierzone, lecz dobrze to wyszło. Tak od otwierającego „Ascent To Godhood” gdzieś do „Radioctivity Meter” zespół buja się w doom/death metalowej stylistyce. Później wkraczają wyraźniej, przynajmniej tak odbierają to moje uszy, wpływy occult rocka. W niektórych fragmentach do wokalisty Tomasza Jedziniaka dołącza głos basistki, Joanny Stebel. Razem tworzą oni ciekawy wokalny duet – tylko proszę nie mylić takiego połączenia z jakimś plastikowym popowym kwasem. Jest to bardziej coś nawiedzonego niż do ponucenia pod prysznicem. Świetnie pracują też klawisze Janusza Grzybka. Robią klimat tam, gdzie trzeba bez nachalnego ich eksponowania. Przede wszystkim dodają one upiornej atmosfery. Przemknie czasem i brzmienie Hammondów jak w „Mgły Nocnych Mar”. Swoją drogą, świetny to kawałek.
Skoro tak już sobie pozwoliłem na przytaczanie personaliów, to interesujące są także solówki. Co prawda uprzedzam gitarowych nerdów, że o shreddowaniu nie będzie mowa. Bartłomiej Czech wplata zgrabne solówki nadające muzyce Starless Void więcej melodyki i klimatu. Niekiedy zahaczają one o psychodeliczne rewiry jak w „Ascent To Godhood”, a innym razem partii solowej bliżej jest do rocka progresywnego lat 70. jak w kawałku „Mgły Nocnych Mar”. No i wywołać do tablicy muszę jeszcze perkusistę, Andrzeja Bykowskiego. Potrafi on nadać utworom odpowiedniej dynamiki i ma wyczucie, kiedy i w co uderzyć. Znaczy w gary uderza – żeby nie było, że o coś innego chodzi. Poza tym wraz z Joanną Stebel tworzy solidną sekcję rytmiczną. Basik swoją drogą również miło pulsuje.
Wspomnę jeszcze o tym, że większość tekstów jest po angielsku, chociaż jest kawałek po niemiecku i po polsku. Czyli na płycie są liryki w trzech językach. To się nazywa pisać z rozmachem.
Polecam debiut tego zespołu i warto sprawdzić tę muzykę. Słychać dobrze, że Starless Void wytycza sobie własną drogę i chętnie posłucham kolejnych wydawnictw. Poza tym wcześniej nie miałem do czynienia z twórczością tego katowickiego aktu i teraz wiem, że zaległości nadrobię. Jest czego słuchać i to cieszy. Pozostaje ponownie wrzucić sobie recenzowany tutaj krążek i pogratulować zespołowi takiego materiału.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High
