Street Justice „Rules Are For Suckers” (recenzja)

Street Justice

Street Justice

„Rules Are For Suckers” (2026)

Dying Victims Productions

Kilka lat temu wpadła mi do recenzji debiutancka i jedyna płyta niemieckiego Savage „Glory Riders”. Bardzo mi przy okazji przypasowała, bo było to klasyczne heavy metalowe granie. Takie połączenie wczesnego W.A.S.P. z wczesnym Running Wild. Tylko dlaczego piszę o Savage w recenzji krążka Street Justice? Ano wspominam o tym z jednego ważnego powodu. Te dwa zespoły to właściwie jedno i to samo. Już wyjaśniam, o co chodzi.

Savage rozpadł się jakiś czas po wydaniu debiutu i pokłosiem decyzji o zakończeniu działalności było powstanie Street Justice. Zatem recenzowany tutaj album jest niejako następstwem tego, co można było usłyszeć na „Glory Riders”. To nadal ten sam heavy metal ukierunkowany na wczesny W.A.S.P. oraz takie ekipy jak Twisted Sister, Quiet Riot i L.A. Guns. Pawel Nemkovic i Axel Warrior ponownie atakują klasycznymi dźwiękami i nie bawią się w eksperymenty. Natomiast swoją muzykę określają jako mean heavy metal. Czyli podły heavy metal – lub wredny jak kto woli. To określenie pasuje zresztą jak ulał do zawartości muzycznej.

Rozpoczynając przygodę z tą płytą, nie miałem żadnych złudzeń, co mnie czeka. Wystarczyło mi spojrzenie na okładkę i już właściwie wiedziałem, co nastąpi dalej. Jest ona niemal tak samo uroczo kiczowata, jak u Savage. Znaczy będzie dobrze – pomyślałem sobie. No i tak się stało, bo po odpaleniu banan sam się pojawił na mojej facjacie. Jedzie to na kilometr dokonaniami ekipy Blackiego, lecz jest to tak zagrane, że nogi same tupią, a głowa mimowolnie rusza się w rytm muzyki. Sporo w niej zadziorności, pewnej dozy surowości i ejtisowego klimatu rodem z Los Angeles. Zaznaczę od razu, że w muzyce Street Justice słychać sporo naleciałości W.A.S.P. z debiutu czy „Inside The Electric Circus” niż z późniejszych płyt. To ten okres rozpusty Amerykanów jest brany pod uwagę jako muzyczna inspiracja dla Niemców.

Street Justice

Pod względem tekstów to ma się do czynienia z opowieściami z cyklu postapo – tak mniej więcej uogólniając tę kwestię. Zresztą wystarczy popatrzeć na okładkę i od razu wiadomo, co tam w lirykach się wyczynia. Tym bardziej że do tych klimatów à la „Mad Max” zespół nawiązuje w jednym konkretnym kawałku. Kiedy przejrzałem listę utworów, to zwróciłem uwagę na pewien tytuł. Jest nim „One Of The Living”. Na początku myślałem, że to zbieżność tytułu z kompozycją Tiny Turner do filmu „Mad Max pod Kopułą Gromu”. Niemniej okazało się podczas słuchania, że to nie zbieg okoliczności i Street Justice walnęli sobie cover rzeczonego kawałka. Zrobili to tak, że idealnie wkomponowuje się on w całość – zarówno muzyczną, jak i tekstową. Poza tym, jak już jestem przy tytułach, to nie sposób uśmiechnąć się pod nosem, widząc takie cuda jak „Tokyo Subway Molester” czy „Gutter Cat Love”.

Klasyczne granie wylewa się z tego krążka przez ponad 42 minuty. Wolę posłuchać właśnie czegoś takiego niż przebajerzonych pałer metalowych produkcji, gdzie na potęgę pieje się o rycerzach, smokach i niewiastach uwięzionych w wieżach i kazamatach. Polecam tę płytę każdemu, kto szuka właśnie takich brzmień. Ten podły (lub wredny) heavy metal wchodzi gładko. Niczym nie trzeba go popijać, wystarczy tylko delektować się wybornym smakiem.

Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5

Skala ocen:

★ – Cause Of Death

★★ – Leprosy

★★★ – So Far, So Good…

★★★★ – Bomber

★★★★★ – Aces High

Podaj dalej \m/

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Metal Drifter
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.