Chamber Of Unlight
„Avernus” (2026)
Werewolf Records
Ponownie dała znać o sobie fińska ekipa Chumber Of Unlight złożona z weteranów tamtejszej sceny ekstremalnego metalu. W składzie są muzycy takich zespołów jak Horna, Behexen, Deathchain, Ajattara i całej masy innych. Jak ktoś w takich klimatach siedzi, to już pewnie domyślił się, że jest to black metal. No i bingo, chociaż to, co znajduje się na „Avernus”, ma konkretne ukierunkowanie stylistyczne.
Kiedy pięć lat temu ukazał się debiut „Realm Of The Night”, to jasne było, w co celuje grupa. To black metal nawiązujący do Emperor z okresu EP-ki i debiutu, wczesnego Dimmu Borgir, Limbonic Art i tym podobnych klimatów. Ta muzyczna droga kontynuowana jest na „Avernus” i jest to wyprawa do czasów, kiedy black metal wypluwał oryginalne akty.
Przed chwilą padło kilka znanych nazw, do których można przyrównać muzykę Finów. Może to przy okazji sugerować, że skoro tak jest to i w muzyce Chamber Of Unlight również znajdują się klawisze. To prawda i są one obecne na całej płycie. Mimo to zespół wykorzystuje ten instrument umiejętnie, nie popadając w zbytnią pompę. Tym samym odnosi się pod tym względem do okresu, kiedy keyboardy były sensownym dodatkiem i ubarwiały muzykę, zanim niektóre z tzw. legend zaczęły przekraczać granice przesady. Nie wymienię tutaj nikogo z nazwy, żeby jakieś mroczne dziecko emo się nie popłakało i nie pochlastało, że jak tak można kalać niektórych „klasyków”. Zaznaczę w tym miejscu, że Chamber Of Unlight faktycznie jest na swój sposób melodyjny. Tyle że nie jest to jednocześnie lukier. A skoro ten zespół tworzą weterani to dobrze też wiedzą, jak taką muzykę komponować.
Wszystko jest tutaj poukładane sensownie. Riffy nie są banalne, mają dużą dawkę wściekłości i jednocześnie są chwytliwe. Klawisze nie są za to za bardzo wysunięte do przodu. Niekiedy są pod gitarami, a innym razem na tym samym poziomie głośności co idealnie współgra z pozostałymi instrumentami. Nic tutaj niepotrzebnie się nie wybija, nie zagłuszając przy tym reszty. Całość jest podporządkowana temu, żeby to właśnie kompozycje były najważniejsze jako całość. Nie ma przez to odjazdów w niepotrzebne popisy i liczy się przede wszystkim klimat. Można dzięki temu usłyszeć różne ciekawe warstwy w poszczególnych kawałkach. Z kolei tempa są na ogół szybkie, pędzące, lecz nie ma mowy o monotonii. Biorąc jeszcze pod uwagę fakt, że płyta jest krótka (ponad 35 minut), to zanim człowiek się obejrzy, już się kończy. No i wokale to również klasa w swoim gatunku, bo w tej kwestii można mówić o dobrej robocie.
Na koniec Finowie zostawili małą ciekawostkę w postaci „Dominus Tenebrarum”. Na początku ma się wrażenie, że będzie to stonowany kawałek, coś na kształt mrocznego outro. Tyle że to zmyłka. W okolicach półtorej minuty wchodzą gitary, melodeklamowane wokale i ogólnie kompozycja nabiera lekko industrialnego charakteru. Nie dziwi to, biorąc pod uwagę fakt, że VnoM i Spellgoth działają także w AntiHuman Industries. To industrialny black metalowy akt, który wypuścił w kwietniu świetny debiutancki album. Zatem echa takiego grania przeniosły się także do Chamber Of Unlight, co dodatkowo ubarwia muzykę.
Polecam ten krążek maniakom takiego ujęcia black metalu. Jeśli ktoś wielbi takie granie sprzed trzech dekad z dodatkiem klawiszy, to ta płyta jest dobrym wyborem. Zresztą patrząc na to, kto tworzy ten zespół, to album można brać w ciemno. No to czego jeszcze chcieć więcej? Jest tylko jedna odpowiedź. Ponownie odpalić „Avernus” i powtarzać to kilka razy z rzędu.
Metal Drifter Score: 4.0 out of 5.0 stars/5
Skala ocen:
★ – Cause Of Death
★★ – Leprosy
★★★ – So Far, So Good…
★★★★ – Bomber
★★★★★ – Aces High
